Reading with cappuccino

บางทีแค่คำพูดง่ายๆ ที่มองอะไรทะลุ

ก็ช่วยให้เราตาสว่างขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อครับ

วันก่อนได้ยินประโยคหนึ่งแล้วก็สะดุดกึก

ประโยคนั้นบอกไว้ว่า

"การผัดวันประกันพรุ่ง

ก็เหมือนกับการที่เราผิดนัดกับตนเอง"

ผมฟังแล้วก็ต้องทบทวนประโยคนั้นในใจหลายรอบ

โดยส่วนตัวแล้ว

ผมไม่ถึงขนาดเป็นคนผัดวันประกันพรุ่งจนติดเป็นนิสัยหรอก

แต่ว่าก็เป็นธรรมดาเหมือนคนทั่วๆ ไป

ที่บางครั้ง

ความเย้ายวนกับความสุขระยะสั้นๆ

ก็บดบังทำให้เราเลื่อนการทำสิ่งที่เป็นเป้าหมายระยะยาวออกไป

คำพูดประโยคนั้นเหมือนบอกว่า

ปกติเวลาเรานัดหมายกับผู้อื่นว่าจะทำโน้นทำนี่

เรามักจะทำได้

หรือหากเรานัดไปพบคนนั้นคนนี่

เราก็มักจะไปได้ทัน หรืออย่างแย่ก็ไปช้าเล็กน้อย

แต่หลายๆ ครั้ง

เมื่อเราจะต้องทำบางอย่างให้เสร็จวันนี้

เรากับเลื่อนออกไป

บางครั้ง เมื่อกำหนดเส้นตายมาถึงก็ต้องอดหลับอดนอนจนเสียสุขภาพ

จริงๆ แล้ว ก็เหมือนเรากำลังผิดนัดกับตนเอง

พอเป็นนัดกับคนอื่น

เรากลับไม่ผิดนัด

แต่กับตัวเอง เรากลับละเลยเฉยเลย

เป็นข้อคิดที่ดีสำหรับคนชอบผัดวันประกันพรุ่ง (เป็นบางครั้ง) เหมือนผมครับ